Szkło wytwarza się od tysięcy lat, jednak metody wykorzystywane do tego celu wielokrotnie się zmieniały. Jak obecnie wygląda proces produkcji szkła płaskiego budowlanego? Wyjaśniamy, w jaki sposób tworzy się tradycyjne szkło typu float, a także co warto wiedzieć o szkle ciągnionym i walcowanym.

 

Obecnie najpopularniejsza jest metoda float, która pozwala uzyskać idealnie płaską, przezierną i pozbawioną niedoskonałości taflę. Dość często stosuje się także szkło walcowane, które umożliwia tłoczenie dowolnych wzorów, a także formowanie szklanych kształtek, takich jak pustaki czy luksfery.

Jak wygląda produkcja szkła typu float?

Szkło produkowane metodą float to standardowe szkło płaskie stosowane w budownictwie do tworzenia szyb w oknach i drzwiach, szklanych witryn oraz fasad. Może być poddawane procesowi hartowania, klejenia, zbrojenia stalową siatką lub powlekane warstwami, które zapewniają mu dodatkowe właściwości (na przykład termoizolacyjne). Opracowana w 1952 r. produkcja szkła metodą float niekiedy nazywana jest również procesem Pilkingtona – od nazwiska jej twórcy, Alastaira Pilkingtona. Do wykonania materiału potrzebny jest przede wszystkim piasek, do którego dodaje się węglan sodu, węglan wapnia, dolomit i tlenek glinu, a także stłuczkę szklaną. Surowce topi się w temperaturze 1500℃, a następnie wylewa na wannę flotacyjną. Na jej dnie znajduje się warstwa roztopionej cyny, na której szkło równomiernie się rozlewa. Dzieje się tak w wyniku różnicy w gęstości cyny i masy szklanej, a także pod wpływem działania grawitacji i napięcia powierzchniowego. Efektem jest tafla o gładkiej powierzchni i równej grubości. Ewentualne nierówności naprawiane są metodą polerowania ogniowego. Wstęgę wyciąga się z wanny i poddaje odprężaniu, czyli powolnemu chłodzeniu. Ostatni etap to przycinanie szkła do pożądanych rozmiarów.

Produkcja szkła ciągnionego i walcowanego

Zanim wynaleziono metodę float, stosowano metodę szkła ciągnionego, którą w 1913 r. opatentował Emile Fourcault. Polega ona na umieszczeniu w wannie masy szklanej, w której zanurza się ceramiczny blok formujący lub ze szczeliną. Szkło jest wyciągane w górę (jest to możliwe dzięki pracy chłodzonych wałków), a pod wpływem ciągnięcia tworzy się szklana tafla, którą następnie trzeba powoli schłodzić. Kiedy wystygnie, można ją dowolnie przycinać. Szkło produkowane tą metodą nie jest idealne równe – drobne wgłębienia i wypukłości powodują zniekształcenie obrazu. Obecnie rzadko stosuje się tę metodę. Szkło ciągnione można zobaczyć jeszcze w niektórych budynkach przemysłowych i szklarniach, ponieważ tam walory estetyczne materiału nie mają większego znaczenia.

Metodę walcowania stosuje się w celu uzyskania szkła dekoracyjnego, ozdobionego wybranym deseniem. W tym celu masę topi się w około 1000℃, a następnie przepuszcza między stalowymi walcami chłodzonymi wodą. Uzyskana taśma szklana ma wybraną grubość i wzór wytłoczony jednym z walców. Metoda walcowania wykorzystywana jest także do produkcji luksferów i pustaków szklanych.

Przeczytaj poprzedni wpis:
Nowoczesne systemy informatyczne – wsparcie dla małych i dużych firm. Zalety rozwiązania

Rozwój technologii sprawił, że do firm wprowadzone zostały nowoczesne systemy informatyczne, których kluczowym zadaniem jest wspieranie przedsiębiorców w zarządzaniu. Najnowsze...

Zamknij